ذخیره‌گاه‌های زیستکره مناطقی با ارزش برجسته اکولوژیکی هستند که در آن‌ها حفاظت از طبیعت، صیانت از تنوع زیستی و فرهنگی و توسعه پایدار جوامع محلی به صورت هم‌افزا دنبال می‌شود. این مناطق از سال ۱۹۷۱ و در چارچوب برنامه انسان و کره مسکون (MAB) نقش مهمی در تحقق مأموریت‌های محیط‌زیستی یونسکو و ترویج الگوهای نوین مدیریت پایدار سرزمین ایفا کرده‌اند.
ذخیره‌گاه زیستکره «دالانکوه–قمیشلو» در سی و ششمین شورای هماهنگی برنامه انسان و کره مسکون در خرداد ماه جاری، بعنوان چهاردهمین محدوده، به شبکه جهانی ذخیره گاه های زیستکره یونسکو پیوست. این ذخیره گاه با وسعتی حدود 874 هزار هکتار، مجموعه ای متنوع از زیست بوم های کوهستانی، استپی، صخره ای و رودخانه ای را در بر می گیرد و از نظر تنوع زیستی و ارزش های طبیعی و فرهنگی اهمیت ویژه ای دارد. در این ذخیره گاه با اتکا به چارچوب سه‌گانه « هسته، بافر و گذار»، مجموعه‌ای از کانون‌های مهم حفاظتی به یکدیگر متصل می شوند؛ از جمله پارک ملی و پناهگاه حیات‌وحش قمیشلو، منطقه حفاظت‌شده دالانکوه و مناطق شکار ممنوع ستبله و گلستان‌کوه.
این ساختار یکپارچه، افزون بر تقویت اتصال زیستگاهی و کریدورهای حیات‌وحش، بستر مناسبی برای پایش علمی، مدیریت تعارضات،حکمرانی هماهنگ سرزمین و ارتقای سیاست‌های حفاظت‌محور در مقیاس چشم‌انداز فراهم می‌سازد.
ذخیره‌گاه زیستکره دالانکوه- قمیشلو با برخورداری از زیستگاه‌های متنوع و گونه‌های ارزشمند جانوری و گیاهی، از مهم‌ترین پهنه‌های طبیعی کشور به شمار می‌رود و ثبت آن در شبکه جهانی ذخیره‌گاه‌های زیستکره یونسکو، گامی مؤثر در جهت حفاظت پایدار از این میراث طبیعی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های علمی، پژوهشی و آموزشی آن محسوب می‌شود. منطق طرح و بسته پیشنهادی برای ذخیره گاه زیستکره دالانکوه- قمیشلو، براساس حفاظت اقلیم‌محور، آموزش و یادگیری و معیشت سبز استوار است.
هدف کلان از ارائه طرح پیشنهادی اجرایی، استقرار یک الگوی مدیریتی کارآمد و تاب‌آور در برابر اقلیم برای ذخیره‌گاه زیستکره دالانکوه-قمیشلو، به منظور تضمین یکپارچگی اکولوژیک بلندمدت، پایداری منابع آب و ارتقای رفاه جوامع محلی می باشد.